اربعین انسان را با حیات بیکرانه و حقیقت جاودانگی پیوند می‌دهد

حجت‌الاسلام علی سرلک، کارشناس دینی و عضو هیئت علمی دانشگاه هنر، در گفتگو با خبرنگار خبرگزاری حوزه، با اشاره به جایگاه اربعین حسینی اظهار کرد: مهم‌ترین ویژگی‌ای که انسان را به حقیقت انسانی خود نزدیک می‌کند و او را در جایگاه تأثیرگذاری مثبت قرار می‌دهد، مسئولیت‌پذیری است.

وی افزود: انسان‌های مسئولیت‌پذیر کسانی هستند که نسبت به عهدهای نوشته و نانوشته خود توجه جدی دارند؛ کسانی که به پیمان‌های حقیقی انسانی خود پایبند هستند، بیشتر به حقیقت انسانیت نزدیک می‌شوند.

حجت‌الاسلام سرلک با بیان اینکه مسئولیت‌پذیری از وجود و امکانات انسان سرچشمه می‌گیرد، گفت: انسان به دلیل برخورداری از ویژگی برجسته‌ای نسبت به دیگر موجودات، یعنی «جاودانگی‌طلبی» و بی‌قراری برای پایان نیافتن و همیشه بودن، در مناسبات متفاوتی از پیمان‌های حقیقی انسانی قرار می‌گیرد. انسان تنها موجودی است که در درون خود میل به ابدیت دارد و همین ویژگی ذاتی سبب می‌شود که به دنبال حقیقتی فراتر از زندگی محدود دنیایی باشد.

عضو هیئت علمی دانشگاه هنر تصریح کرد: اربعین دقیقاً جایی است که می‌تواند این نیاز جدی و ویژگی ذاتی انسان را سرشار کند؛ چراکه زائر اربعین با قرار گرفتن در این مسیر، گویی با بی‌مرزی، لازمانی و لامکانی در نقطه‌ای از حقیقت قرار می‌گیرد که اعتبار ظاهری زمان و مکان برای او فرو می‌ریزد.

وی افزود: وقتی انسان در چنین فضایی به وجود خود نگاه می‌کند، درمی‌یابد که می‌تواند با امام حسین(ع) تا همیشه و تا ابدیت همراه باشد؛ نه فقط به اندازه سال‌های محدود عمر دنیایی، بلکه تا همیشه و «الی یوم القیامه».

حجت‌الاسلام سرلک با اشاره به حقیقت اربعین گفت: اربعین مانند آیینه‌ای است که انسان در برابر آن می‌ایستد و در عمق بی‌کران این آیینه، حقیقت ابدیت و جاودانگی خود را مشاهده می‌کند.

وی با اشاره به حضور میلیون‌ها انسان در مسیر پیاده‌روی اربعین اظهار کرد: کسانی که در گرما، سختی، هزینه‌ها و مشکلات مسیر پیاده‌روی اربعین حضور پیدا می‌کنند، تنها بر اساس محاسبات معمول دنیایی حرکت نکرده‌اند؛ بلکه یک احساس درونی و دریافت شهودی آنان را وارد این میدان کرده است.

حجت‌الاسلام سرلک افزود: اگر قرار باشد همه چیز با دو دو تا چهار تای روزمرگی دنیا و محدودیت‌های منفعت‌طلبی سنجیده شود، هیچ‌کس چنین مسیری را انتخاب نمی‌کند؛ اما همان‌گونه که حافظ می‌گوید: جناب عشق را درگه بسی بالاتر از عقل است / کسی آن آستان بوسد که جان در آستین دارد

وی ادامه داد: وقتی انسان وارد میدان عشق می‌شود، پیمان‌های بزرگ‌تری با حقیقت می‌بندد؛ پیمان‌هایی که در محاسبات محدود مادی قابل فهم نیستند.

این کارشناس دینی با اشاره به پیمان زائران با حضرت سیدالشهدا(ع) اظهار کرد: در اربعین، انسان با اباعبدالله الحسین(ع) قرار می‌گذارد که همان‌گونه که حضرت در راه مبارزه با ظلم از همه دارایی و وجود خود گذشت، او نیز در مسیر حق قدم بردارد.

وی گفت: در زیارت اربعین که از امام صادق(ع) به یادگار مانده، فرازی بسیار درخشان درباره امام حسین(ع) وجود دارد که می‌فرماید: «و بذل مهجته فیک»؛ یعنی حضرت خون قلب و جان خود را در راه خدا بذل کرد.

حجت‌الاسلام سرلک خاطرنشان کرد: اصحاب اباعبدالله(ع) نیز در شب عاشورا همین پیمان را با حضرت بستند؛ زیرا وقتی به حقیقت وجود خود نگاه کردند، دریافتند که باید همه هستی خود را در راه امامشان قرار دهند.

وی افزود: زیارت اربعین، آیینه بذل مهجه در مدار ابدیت است؛ آیینه‌ای که انسان را به حقیقتی فراتر از زندگی روزمره متصل می‌کند.

عضو هیئت علمی دانشگاه هنر با بیان اینکه انسان در اربعین به حقیقت وجودی خود بازمی‌گردد، گفت: اربعین ما را به تعبیر مولوی به «روزگار وصل خویش» بازمی‌گرداند؛ به همین دلیل انسان از اربعین خسته نمی‌شود و از آن دل‌زده نمی‌گردد.

وی ادامه داد: دلیل این ماندگاری آن است که اربعین انسان را با حیات بیکرانه و جاودانه خودش پیوند می‌دهد؛ همان حیاتی که در زندگی روزمره، زیر فشار مصرف‌زدگی و تعلقات مادی فراموش شده است.

حجت‌الاسلام سرلک تصریح کرد: امروز بسیاری از انسان‌ها درگیر زندگی‌ای شده‌اند که در آن برای منافع محدود دنیایی به یکدیگر آسیب می‌زنند، اما در مسیر اربعین انسان شاهد جلوه دیگری از زندگی است؛ جایی که افراد با مهربانی، ایثار و خدمت بی‌منت، همه توان خود را برای دیگران به کار می‌گیرند.

وی افزود: در اربعین می‌بینیم انسان‌هایی که از همه امکانات خود برای خدمت به دیگران می‌گذرند و بدون انتظار، به زائران کمک می‌کنند؛ این همان تفاوت میان ظلمت و نور، و تفاوت میان کفر و ایمان است.

حجت‌الاسلام سرلک گفت: کسی که به برکت اربعین، مسافر ابدیت و مهاجر به سوی بی‌کرانگی و جاودانگی شده، با انسانی که خود را در حصار محدود دنیا گرفتار کرده، تفاوتی اساسی دارد.

وی افزود: کسانی که همه حقیقت خود را در همین دنیا خلاصه می‌کنند، گرفتار طمع، زیاده‌خواهی و ظلم می‌شوند؛ اما انسانی که افق ابدیت را دیده است، نگاهش تغییر می‌کند و اهل ایثار و مسئولیت خواهد شد.

وی در پایان با اشاره به آیه «إِنْ أَحْسَنْتُمْ أَحْسَنْتُمْ لِأَنْفُسِکُمْ وَإِنْ أَسَأْتُمْ فَلَهَا» اظهار کرد: اگر انسان خوبی کند، نتیجه آن به خودش بازمی‌گردد و اگر بدی کند نیز در حقیقت به خود آسیب زده است؛ بنابراین هرچه انسان بیشتر در مسیر ظلم و تباهی حرکت کند، بیش از همه خودش را گرفتار و محروم خواهد کرد.

انتهای پیام/